ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง ที่ พยายามทำให้มันดี ที่พยายามให้ในสิ่งที่ฉันไม่อยากได้
ในสิ่งที่คุณคิดว่ามันดี แต่มันเป็นความสุขของคนที่พยายามจะให้ รู้ไหมว่ามันเป็น
ความทุกข์สำหรับคนที่รับ เพราะฉันไม่ได้ต้องการมัน

ที่ผ่านมาทั้งหมด ฉันอาจจะพลาดจุดใดจุดหนึ่ง จนทำให้คุณคิดว่าคุณเท่านั้นที่จะต้อง
ทำทุกอย่างให้ฉันเพียงเพราะเข้าใจเอาเองว่า ฉันจะมีความสุขที่ได้รับมันจริง ๆ
แล้วคุณมีความสุขที่จะให้โดยไม่คิดว่าฉันจะมีความสุขกับสิ่งที่คุณให้หรือเปล่า

พูดเท่าไหร่คุณก็ไม่เข้าใจ หรือว่าใครก็ไม่อาจเข้าใจฉันกันแน่  ขอโทษที่ฉันวีนแตก
 เป็นคนอารมณ์ร้าย อย่างที่ไม่มีใครเคยเห็นแม้กระทั่งตัวฉันเอง ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไม
ไม่อยากได้มัน เมื่อคุณให้ฉันถือเงินคุณ เมื่อคุณพูดว่าจะซื้อรถให้  เมื่อคุณพาไปกินข้าว
ร้านแพง ๆ เมื่อคุณให้ฉันรับของแพง ๆ
และเมื่อคุณพูดว่า ทำไมฉันไม่รับทุกอย่างที่คุณให้ และคุณไม่เข้าใจ  เพราะคุณ
อยากจะให้

ฉันลื่นล้มข้อเท้าบวม ใคร ๆ ก็เป็นห่วง เมื่อเวลาที่ฉันเล่าให้ฟัง มีแต่คุณเท่านั้นที่
โทรปลุกฉันตอน 5 ทุ่ม เพื่อจะพาฉันไปเที่ยว บอกเพียงว่าอยากพาไป ไม่ถามว่า
ฉันอาการดีขึ้นมั้ย ใครพาไปหาหมอ กินข้าวหรือยัง งานเป็นยังไงบ้าง ฉันอยากไปมั้ย
บอกแต่ว่าอยากทำให้ฉันสนุกสนาน มีความสุข

ฉันจะกลับกรุงเทพหลายวันคุณก็พูดแต่ว่าคิดถึง ไม่อยากให้ไปนานบ่นว่าเยอะแยะ
ไปหมด คิดถึงของคุณทำไมมันไม่มีความสุขเอาซะเลย แถมยังมาว่าอีกว่าฉันคิดถึง
คุณน้อยกว่าทีคุณคิดถึงฉัน  เท่าที่จำได้ฉันยังไม่ได้บอกคุณซักคำว่าฉันคิดถึงคุณ

ฉันบอกให้คุณปล่อยวาง ไม่ยึดติดเสียบ้าง คุณก็ว่าคุณเป็นมุสลิม คิดไม่เหมือนกัน
มีคนมุสลิมมากมายที่เข้าใจในความหมายของฉันมากกว่าจะเอาศาสนามาเปรียบเทียบ
กัน

จะไปเที่ยว ก็แวะซื้อขนมเยอะแยะมากเกินคนคนนึงจะกินได้มาให้ฉัน ทำแบบนี้ทำไม
ฉันถามว่าคุณเคยมีแฟนมั้ย 
" ผมทำแต่งานไม่เคยมี ถ้าไม่ชอบก็ไม่สนเลย ถ้าชอบก็ชอบเลยแบบนี้ เชยใช่มั้ย
 คนที่ไม่เคยมีแฟน "

ฉันอยากจะบ้าตาย มันเกี่ยวกับความเชยตรงไหนกันนี่

ฉันขอโทษและคิดว่าพลาดพูดอะไรที่ทำให้คุณคิดว่าคุณสามารถเป็นเจ้าของฉันได้
จริงๆ  แล้วเราเข้ากันไม่ได้ซักนิด รสนิยมก็ต่างกัน พูดคนละภาษา แถมยังสนใจแต่
ความสุขตัวเอง แล้วมายัดเยียดให้ฉัน ฉันบอกคุณเสร็จ คุณก็ว่า

"เออ ! ผมผิด "

" มันไม่ใช่ความผิด อ่ะ มันเป็นความไม่เข้ากัน คุณเข้าใจมั้ย "

คุณก็ไม่เข้าใจ จนมีคำทุเรศ ๆ ออกจากปากฉันเมื่อพูดกันไม่รู้เรื่อง เมื่อคืนนี้

" มึงเอาไงกะกูว่ะ "

ฉันรู้สึกแย่ที่พูดออกไป ฉันรู้ว่าคุณต้องเสียใจมาก ที่ทำทุกอย่างให้ฉัน หวังดีกับฉัน
แต่ฉันไม่ได้ชอบคุณจริงจัง ฉันมีสิทธิ์ที่จะคิดว่ามันเป็นแบบนี้มั้ยเล่า

ตั้งแต่วันแรกที่รู้จักกัน ฉันก็รู้สึกว่าฉันไม่สบายใจและคิดว่าฉันผิดเองที่พูดไปไม่คิด
มีท่าทีที่ทำให้คุณคิดว่าฉันมีใจ และอะไรก็แล้วแต่ที่จะทำให้คุณคิดว่าฉันชอบ
คุณไม่ได้คิดเองเออ เองหรอก  ฉันขอโทษการกระทำของฉัน เพื่อให้เราเป็นเพื่อน
ที่ดีต่อกัน อย่าพยายามให้ฉันเป็นแฟนคุณเลย ฉันรู้ตัวว่าคิดผิด และพลาดไปแล้ว
ตั้งแต่วันที่ ฉันหนีกลับ พี พี เอง โดยไม่นั่งเรือที่คุณเตรียมไว้ให้กลับกะเพื่อนคนอื่น
แต่ก็ไม่ได้คิดว่ามันจะเจอสถานะการณ์ แบบนี้ ซึ่งมันเป็นเรื่องที่ยากที่ใครจะเข้าใจฉัน

ขอโทษ นะ  สงสารคุณมาก เสียใจมาก ที่ทุกอย่างเป็นแบบนี้ ฉันเคยชินกับอิสระมาก
เกินไป แต่เหตุการณ์นี้ ฉันก็ได้เห็นความนิสัยไม่ดีของตัวเองชัดเจนขึ้น และรู้ว่าตัวเอง
นิสัยไม่ดีกับคนที่ฉันรักมากที่สุดด้วยอาการคล้าย ๆ กันแบบนี้ นับสิบปีที่เขาต้องอดทน
กับนิสัยเสียของฉัน จนไม่อาจจะกลับมาเป็นแบบเดิมได้ ฉันยอมรับผิดจนคิดว่าฉันไม่
สามารถมีชีวิตคู่ได้ เพราะฉันยังไม่สามารถแก้ปัญหาของตัวเองได้

เครียดจัง เฮ้อออ !